တစ္ဆေမယား အပိုင်း(၇) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း
အစားအသောက်ကလည်း တစ်နေကုန်လို့တောင်
ထမင်းတစ်စေ့ ရှာမရတဲ့ တစ္ဆေတွေလည်း ရှိကြသတဲ့။
ငါ့သမက် မောင်သိန်းမောင်ကတော့ တစ္ဆေဖြစ်တာတောင်
ကမ္မဇိဒ္ဓိရှိပြီး လူလို ပြန်ပြီးနေနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သမီးခင်စိန်ရီ ။ ဘဝချင်းက ခြားသွားကြပြီ သမီးရဲ့။
တာတေ ပြောပြတာတွေ အဖေ သဘောပေါက်တယ်
ကြာလာရင် မောင်သိန်းမောင်မှာ သမီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး
အကုသိုလ်ကံတွေ များလာလိမ့်မယ် သမီး။
အဲဒီအခါကျရင် သူ ဒီလို နေနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘဲ
ပုံဆိုးပန်းဆိုး ဘဝဆိုးကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ဒီတော့မှ သမီး ယူကြုံးမရ ဖြစ်ရမှာ သမီး။
ဒီတော့ မောင်သိန်းမောင်ကို ကျွတ်လွတ်အောင်
လုပ်ပေးလိုက်ပါတော့ကွယ်"
"ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး"
အစ်မခင်စိန်ရီ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပြန်ပြီဗျို့။
ကျုပ်လည်း မျက်ရည်သုတ်ရပြီ။ ဘထွေးထွန်းကြည်တို့
လင်မယားလည်း မျက်ရည်တွေတွေကျကြရတာပေါ့ဗျာ။
ကျုပ် ကိုသိန်းမောင်တစ္ဆေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့
လက်သီးကြီးဆုပ်ပြီး အံကြီးကြိတ် ငိုနေတာဗျ။
အိမ်ပေါ်က အစ်မခင်စိန်ရီကငို အိမ်ရှေ့က
ကိုကြီးသိန်းမောင်ကငိုနဲ့ဗျာ။
ကျုပ်ဖြင့် ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးဗျို့။
နောက်တော့ အစ်မခင်စိန်ရီရော ကိုကြီးသိန်းမောင်ရော
စိတ်လျှော့လိုက်ကြပုံပဲဗျ။ကိုကြီးသိန်းမောင် ကျွတ်လွတ်ဖို့
စီစဉ်ပါတော့လို့ ပြောပြီး သူတို့အိမ်ကလေးထဲကို
ဝင်သွားကြတယ်။
လင်မယားနှစ်ယောက် ငိုနေကြမှာပေါ့ဗျာ။
ကျုပ်နဲ့ ဘထွေးတို့နှင့် တိုင်ပင်ပြီး ကျုပ်
ဆရာတော် ဦးဂုဏကို ပင့်တယ်။ ဆရာတော်ကို အလှူဒါနပြုတယ်။
အိမ်နီးနားချင်းတွေကိုလည်း ကိုသိန်းမောင် နှစ်ပတ်လည်ဆိုပြီး
ထမင်းကောင်း ဟင်းကောင်းတွေ ကျွေးမွေးလှူဒါန်းတယ်။
ကျုပ်က မျက်ကွင်းဆေးကွင်းပြီး ကြည့်နေတာ
ဆရာတော် ဟောတဲ့တရားကို ကိုသိန်းမောင်တစ္ဆေက
ကောင်းကောင်းကို နာနေတာဗျ။
တရားဆုံးတော့ ရေတစ်ခွက်ကို အစ်မခင်စ်ိန်ရီက ကိုင်တယ်။
ကိုသိန်းမောင်ကလည်း ကိုင်တယ်။ ရေစက်ချပြီးလို့
အားလုံး သာဓုခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ကိုသိန်းမောင်လည်း
သာဓုခေါ်တယ်။ ဟော ပျောက်သွားပြီဗျို့။
ကိုကြီးသိန်းမောင်တစ္ဆေ ဖျက်ကနဲကို ပျောက်သွားတာဗျ။
ဘဝတစ်ခုရဲ့အစကို ရောက်သွားပြီ နေမှာပေါ့ဗျာ။
"တာတေ နင့်အစ်ကို ဘယ်လိုလဲ"
အစ်မခင်စိန်ရီက မျက်ရည်တွေနဲ့ ကျုပ်ကို လှမ်းမေးတယ်
ဆရာတော် အပါအဝင် အားလုံးက ကျုပ်ကို
လှမ်းကြည့်ကြတာပေါ့ဗျာ။
ကျုပ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်…
"ကိုကြီးသိန်းမောင် ကျွတ်သွားပါပြီ"
လို့လည်း တိတိကျကျ ပြောလိုက်ပါတယ်ဗျာ။
ပြီးပါပြီ
မူရင်းရေးသားသူ = တာတေ
ထမင်းတစ်စေ့ ရှာမရတဲ့ တစ္ဆေတွေလည်း ရှိကြသတဲ့။
ငါ့သမက် မောင်သိန်းမောင်ကတော့ တစ္ဆေဖြစ်တာတောင်
ကမ္မဇိဒ္ဓိရှိပြီး လူလို ပြန်ပြီးနေနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သမီးခင်စိန်ရီ ။ ဘဝချင်းက ခြားသွားကြပြီ သမီးရဲ့။
တာတေ ပြောပြတာတွေ အဖေ သဘောပေါက်တယ်
ကြာလာရင် မောင်သိန်းမောင်မှာ သမီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး
အကုသိုလ်ကံတွေ များလာလိမ့်မယ် သမီး။
အဲဒီအခါကျရင် သူ ဒီလို နေနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘဲ
ပုံဆိုးပန်းဆိုး ဘဝဆိုးကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ဒီတော့မှ သမီး ယူကြုံးမရ ဖြစ်ရမှာ သမီး။
ဒီတော့ မောင်သိန်းမောင်ကို ကျွတ်လွတ်အောင်
လုပ်ပေးလိုက်ပါတော့ကွယ်"
"ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး"
အစ်မခင်စိန်ရီ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပြန်ပြီဗျို့။
ကျုပ်လည်း မျက်ရည်သုတ်ရပြီ။ ဘထွေးထွန်းကြည်တို့
လင်မယားလည်း မျက်ရည်တွေတွေကျကြရတာပေါ့ဗျာ။
ကျုပ် ကိုသိန်းမောင်တစ္ဆေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့
လက်သီးကြီးဆုပ်ပြီး အံကြီးကြိတ် ငိုနေတာဗျ။
အိမ်ပေါ်က အစ်မခင်စိန်ရီကငို အိမ်ရှေ့က
ကိုကြီးသိန်းမောင်ကငိုနဲ့ဗျာ။
ကျုပ်ဖြင့် ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးဗျို့။
နောက်တော့ အစ်မခင်စိန်ရီရော ကိုကြီးသိန်းမောင်ရော
စိတ်လျှော့လိုက်ကြပုံပဲဗျ။ကိုကြီးသိန်းမောင် ကျွတ်လွတ်ဖို့
စီစဉ်ပါတော့လို့ ပြောပြီး သူတို့အိမ်ကလေးထဲကို
ဝင်သွားကြတယ်။
လင်မယားနှစ်ယောက် ငိုနေကြမှာပေါ့ဗျာ။
ကျုပ်နဲ့ ဘထွေးတို့နှင့် တိုင်ပင်ပြီး ကျုပ်
ဆရာတော် ဦးဂုဏကို ပင့်တယ်။ ဆရာတော်ကို အလှူဒါနပြုတယ်။
အိမ်နီးနားချင်းတွေကိုလည်း ကိုသိန်းမောင် နှစ်ပတ်လည်ဆိုပြီး
ထမင်းကောင်း ဟင်းကောင်းတွေ ကျွေးမွေးလှူဒါန်းတယ်။
ကျုပ်က မျက်ကွင်းဆေးကွင်းပြီး ကြည့်နေတာ
ဆရာတော် ဟောတဲ့တရားကို ကိုသိန်းမောင်တစ္ဆေက
ကောင်းကောင်းကို နာနေတာဗျ။
တရားဆုံးတော့ ရေတစ်ခွက်ကို အစ်မခင်စ်ိန်ရီက ကိုင်တယ်။
ကိုသိန်းမောင်ကလည်း ကိုင်တယ်။ ရေစက်ချပြီးလို့
အားလုံး သာဓုခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ကိုသိန်းမောင်လည်း
သာဓုခေါ်တယ်။ ဟော ပျောက်သွားပြီဗျို့။
ကိုကြီးသိန်းမောင်တစ္ဆေ ဖျက်ကနဲကို ပျောက်သွားတာဗျ။
ဘဝတစ်ခုရဲ့အစကို ရောက်သွားပြီ နေမှာပေါ့ဗျာ။
"တာတေ နင့်အစ်ကို ဘယ်လိုလဲ"
အစ်မခင်စိန်ရီက မျက်ရည်တွေနဲ့ ကျုပ်ကို လှမ်းမေးတယ်
ဆရာတော် အပါအဝင် အားလုံးက ကျုပ်ကို
လှမ်းကြည့်ကြတာပေါ့ဗျာ။
ကျုပ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်…
"ကိုကြီးသိန်းမောင် ကျွတ်သွားပါပြီ"
လို့လည်း တိတိကျကျ ပြောလိုက်ပါတယ်ဗျာ။
ပြီးပါပြီ
မူရင်းရေးသားသူ = တာတေ
Comments
Post a Comment